NIKOLA DORONTIĆ

Socijalni radnik
Diplomirani socijalni pedagog – porodični terapeut

 

Rođen sam 27. 02. 1958. godine u Sekulincima, opština Podravska Slatina, Hrvatska. Oženjen sam i otac dvoje djece. Do rata sam živio u Hrvatskoj, a 1993. godine zamijenio stan u vlasništvu i sa porodicom preselio u Banju Luku.

Studirao sam u Zagrebu.  Višu školu za socijalne radnike, upisao sam 1977. godine, te odmah po završetku 1979. godine, nastavio redovni studij na trećoj godini Defektološkog fakulteta, smjer socijalni pedagog. Diplomirao sam 1982. godine.

Po završetku studija, zaposlio sam se na mjestu vaspitača – socijalnog radnika u KPD Lipovica kod Popovače. Ova ustanova je u to vrijeme bila jedna od najbolje organizovanih za izvršenje kazni lišenje slobode u bivšoj Jugoslaviji. Uz dobre materijalne uslove, bio je to period dobro razvijenog timskog i istraživalačkog rada. Permanentno su se radila istraživanja potrebe štićenika i unapređenje metoda rada kroz  partnerstvo sa fakultetima za socijalni rad, psihologiju i pravo. Uz humanizaciju izdržavanja kazne zatvora  kroz: psihosocijalne i edukativne programe, te radnu terapiju, radili smo na razvoju i implementaciji orginalnog programa postpenalne zaštite.

Dolaskom u Banju Luku, nakon izvjesnog vremana zaspolio sam se na mjestu vaspitača u MUP školi. Od polovine 1996. godine sam u Centru za socijalni rad Banja Luka, gdje sam radio na poslovima voditelja tima za maloljetničku delinkvenciju oko 9 godina, potom, četiri godine kao koordinator za razvoj aktivnosti na razvoju savremenih modela u socijalnom sektoru. Posljednjih pet godina radio sam na poslovima sa zavisnicima i beskućnicima.

U Centru za socijalni rad Banja Luka, sam zatekao vrlo nepovoljno stanje u pogledu rada sa maloljetnim prestupnicima.  Maloljetnička delinkvencija je sa jedne strane bila u porastu, a sa druge strane nije bilo specijalizovanih institucija, koje se bave ovom problematikom. Radi podsjećanja, početkom rata u Bosni i Hercegovini, rasformiran je VPD na Tunjicama, a cjelokupan rad sa maloljetnicima (pripremni postupak pred sudijom za maloljetniake  i  provođenje vaspitne mjere) je ostao u nadležnosti Centra za socijalni rad.

Tragajući za alternativnim rješenjima i unapređivanjem propisanih vaspitnih mjera, istražiovao sam nove modele rada. Tokom 1997. godine je raslo interesovanje međunarodnih humanitarnih organizacija za unapređenje rada sa maloljetnim prestupnicima. UNICEF je bio prvi donator Konferencije o prevenciji maloljetničke delinkvencije.  Nešto kasnije je “Save the children UK” započeo u partnerstvu sa Centrom za socijalni rad  zajednički projekat pod nazivom ”Pravda za maloljetnike” odnosno ”ČUKA”. Ovo je jedan specifičan model rada sa maloljetnim prestupnicima, a implementira se kroz direktni rad sa mladima koji su došli u sukob sa zakonom. Rad se odvijao kroz mnoštvo aktivnosti od socio-edukativnog rada, putem radionica, preko slobodnih i rekreativnih aktivnosti, te radnog programa. Aktivnosti realizuje projektni tim, koji čine dva profesionalna radnka iz Centra za socijalni rad i šest studenata završne godine psihologije. Izvještaji kroz dosadašnju implementaciju programa, ukazuju na zaključak da je ovo jedan od najboljih projekata Save the children UK” na nivou Jugoistočne Evrope.

Uz permanantni rad na ovom projektu, uspio sam uz donaciju UNICEF-a i donatora iz Švedske “SVEBIH”  organizovati edukaciju iz sistemske porodične terapije. Ova edukacija je trajala sedam godina.  Predavači su bili eksperti za porodičnu terapiju iz Jugoslavije i Švedske, a polaznici su bili uz stručne radnike Centra za socijalni rad i nekoliko neuropsihijatara i psihologa iz zdravstva. U oktobru 2001. godine smo završili specijalizaciju i stekli zvanje porodičnog terapeuta. Krajem aprila 2004. godine, završen je produženi stepen edukacije kroz konsultacije i superviziju. Specijalizacija iz sistemske porodične terapije je uz formalne stvorila i stvarne pretpostavke za savjetodavni i terapijski rad sa porodicom.

Uz moj profesionalni angažman u Centru za socijalni rad, sa grupom studenata sam još početkom 1997. godine, osnovao lokalnu nevladinu organizaciju ”Omladinski komunikativni centar”. U OKC-u sam nepunih 8 godina, bio na rukovodećoj funkciji u ulozi Predsjednika organizacije, odnosno Upravnog odbora, te oko 6 godina na poziciji direktora Radija Balkan, koji djeluje u okviru OKC-a. Misija OKC-a je da radeći sa opštom polulacijom mladih, doprinesemo razvoju civilnog društva i većih mogućnosti za mlade, a samim tim i prevenciji asocijalnog ponašanja mladih u našoj sredini. Kroz protekli period smo uspjeli razviti mnoštvo aktivnosti i izgraditi status jedne od najbolje organizovanih NVO u Bosni i Hercegovini.

Moje dosadašnje profesionalno i volontersko bavljenje maloljetničkom delinkvencijom i porodicom, te naše materijalne i institucionalne mogućnosti, navode me na ideju da bi se u narednom periodu trebali organizovanije baviti otvorenim i alternativnim modelima rada kao novim pristupom u socijalnom sektoru. Tranzicija cjelokupnog društvenog sistema kroz koju prolazi naša zemlja uz mnoštvo ograničavajućih faktora, otvara i nove mogućnosti za podršku razvoja alternativnih mjera kroz mješoviti sistem pružanja usluga u socijalnom sektoru.

U periodu od 2002-2004. godine u okviru projekta ”Reformisanje sistema i struktura režima centrale i lokalne socijalne politike u BiH”, inicirao sam i vodio više projekata. Autor sam projekta ”Čuka”, koji predviđa novi model rada sa maloljetnim prestpunicima, kao alternativa sudskom postupku. Rezultati koje imamo ohrabruju nas u namjeri da će ponuđeni program rada biti i zakonski regulisan.

U okviru Udruženja porodičnih terapeuta ”Pro familia”, učestvovao sam u kreiranju i implementaciji više projekata, koji se odnose na nasilje u porodici i zaštitu djece bez porodičnog staranja, a tokom 2008. godine bio sam angažovan u Ministarstvu porodice, omladine i sporta RS, u radnoj grupi za izradu Porodične strategije Republike Srpske. Uz sve pomenuto aktivan sam član ”Udruženja medijatora Bosne i Hercegovine”, gdje sam kao medijator uključen u radnu grupu za kreiranje modela i primjenu porodične medijacije.

Uz moj profesionalni rad, bio sam angažovan sam kao nezavisni ekspert za nadzor rada ustanova za zadržavanje lica mimo svoje volje (zatvori, KPZ, policijske stanice i Klinika za psihijatriju). U ovu komisiju sam imenovan odlukom Vijeća Ministara BiH.